Af en toe verlang ik  sterk naar vroeger  toen ik nog lekker met barbies kon spelen, kon ravotten en ranzig kon worden en niemand me vreemd aankeek want dat is gewoon wat je doet als je jong bent – klein ben ik nog steeds. Dat je onzinnige abstracte dingen kon tekenen of wokkels (die dingen voor in je haar)  kon naaien wat overigens nooit echt mooi werd, maar dat nam niemand je kwalijk want je was een dotje. Ik in ieder geval wel.

Ik heb het gevoel dat meer mensen hier last van hebben. Ik zie het om me heen bij bijvoorbeeld ouders,ooms en tantes die net iets te enthousiast spelen met de poppen/auto’s van de kleintjes. Of what about de ouders die dingen uit hun jeugd opdringen aan de kinderen? Dat is echt niet omdat het  alles vroeger leuker was hoor. De dingen van nu zijn voor de kinderen van nu ook fantastisch. Ik denk dat de hedendaagse grote mensen af en toe net als ik terug willen naar vroeger.

Onderstaand ontwerp doet me erg denken aan bovenstaand verhaal. Het is een ontwerp dat op de shortlist van de “Seoul Cycle Design” competition staat. Ik ben benieuwd wat de exacte inspiratie van de bedenker was. Net een kindje gekregen/gebaard? Stiekem zelf af en toe nog op een hobbelpaard in de logeerkamer als niemand thuis is?

Hoe het ook zij… ik houd ervan. Yihaa!

Share: